Sunday, 2 July 2017

நான்கு புத்தகங்கள்


யாழ்பாணத்தில எங்களின் வீட்டுக்கு அருகில், ஒரு மாஸ்டர் இருந்தார், அவர் யாழ்பாணத்தில இருந்த முக்கிய அறிவு மையமான ஒரு பிரபல கல்லூரியில் இங்கிலீஷ் படிபித்தார்! பள்ளிக்கூடம் போகும்போது மட்டும் தான் வெள்ளைக்காரன் போல "லோங்க்ஸ்" போடுக்கொண்டு போவார், மற்றப்படி வேட்டி கட்டிக்கொண்டு, காலில செருப்பும் இல்லாமல் நல்லூர் கோவிலுக்குப்போய் ,கோவிலுக்கு முன்னால இருக்கிற அஞ்சு வேம்புக்குக் கீழ யாரோடும் கதைக்காமல் தனிய, செல்லப்பா சுவாமிகளுக்கு முன்னால இருந்த யோகர் சுவாமிகள் போல மவுனமாக இருப்பார்.

                                 அவர் ஒருநாளும் இங்கிலிஸ் பேப்பர் படித்ததையோ, அல்லது யாரோடும் இங்கிலிசில் கதைதத்யோ,இங்கிலிஸ் நியூஸ் ரேடியோவில கேட்டதையோ நான் காணவில்லை !

                                        யாழ்பாணத்தில பள்ளிக்கூடதில படிப்பிக்கிற மாஸ்டர்,டிச்சர் மாரோட கதைகிறது கொஞ்சம் வில்லங்கம்,அவர்கள் எப்பவும் " எப்படிப் படிக்கிறாய்?,எத்தினையாம் பிள்ளை இந்த முறை,கணக்குக்கு எத்தினை மார்க்ஸ்? " எண்டு வயித்தில புளியைக் கரைகிற கேள்வி கேட்பதால்,அவர்களை கண்டால் முதல் வேலை நைசா நலுவுறது !

                                             இந்த மாஸ்டர் அப்படி ஒண்டுமே கேட்கமாட்டார் ! அதால அவர்கள் வீடுக்குள்ள துணிந்து உள்ளிட்டு ,அவர் ஹோலில் இருந்த அலுமாரியில் சேகரித்து வைத்திருந்த பெரிய,மொத்தமான கவர் போட்ட ஆங்கிலப் புத்தகங்களின் தலைப்பையும்,அதுகளை எழுதியவர்களின் பெயர்களையும் மட்டும் வாசிப்பேன்.அந்த ஹோலில, இருந்த பழைய மர மேசையில ,அந்த இங்கிலிஸ் மாஸ்டர் குறுந்தொகை என்ற சங்க இலக்கிய செய்யுள் புத்தகத்துக்கு எளிமையான விளக்கம் எழுதிக்கொண்டு இருந்த பேப்பர்கள் ஒரு கட்டாக இருக்க, அலுமாரிக்கு மேல ஒரு ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் படம் இருந்தது, வீட்டிலயும் மாஸ்டர்,அந்த ஹோலில இருந்த கட்டிலில் ,கால் இரண்டையும் சப்பாணி கட்டிக்கொண்டு, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் போலவே கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு மவுனமாக இருப்பார் .

ஒருமுறை நான் அந்தப் பெரிய புத்தகங்களை ஆராய்வதைப் பார்த்து

                                          " என்ன தேடுகின்றீர், உமக்கு விளங்குரமாதிரி ,எளிமைப்படுத்தின ஆங்கிலப் புத்தகமும் இதுக்குள்ள இருக்குது ,படிக்கப் போறீரா ?" 

        என்றார் ,நான் 

                             " நீங்களே எனக்கு ஒரு சிறிய, எளிமைப்படுத்திய கதைப் புத்தகம் எடுத்து தாருங்கள் " 

                                                              என்றேன்,அவர் எடுத்துத்தந்த புத்தகம்தான் " The Mayor of Casterbridge".அந்த புத்தகத்தின் பெரிய பதிப்பையும் ,எடுத்து தந்தார்,அதில அவர் நிறைய குறிப்புகள் பென்சிலால எழுதி இருந்தார்,

                                              " தோமஸ் ஹார்டி எழுதின இந்தக் கதை ஏன் நீர் படிக்கவேண்டும் எண்டு தெரியுமோ?" 

     எண்டு கேட்டார்,நான் 

                      " தெரியாது,நீங்களே சொல்லுங்கள்" 

என்றேன்,அவர் 

                                        "நாங்கள் செய்யுற தில்லுமுல்லுகள் ஒரு நாள் எங்களுக்குக் கழுத்தில கயிறு போடவைக்கும் எண்டு சொல்லாமல் சொல்லுது இந்த நாவல்" 

என்று எனக்கு சொல்லுறமாதிரி சொன்னார். 

எனக்கு கொஞ்சம் பயம் வந்திடுது,நான் இப்ப போலதான்,அப்பவும் ரெம்ப நல்லவன் போல வெளிய தெரிந்தாலும்,அந்த நாட்களில் நிழலாக சில தில்லுமுல்லுகள் செய்துகொண்டு இருந்தேன்,அது எப்படி இவருக்கு தெரியும் எண்டு ஜோசிக்க அதைவிடப் பயம் வந்திடுது, என்றாலும் இப்படியான புத்தக கதைகளில் நிறைய , நான் அந்த நாட்களில் எதிர் கொன்ட ,இசகு பிசகு சூழல் நிளகளைக் சமாளிக்கும் ஐடியா எப்பவுமே இருக்கும் என்பதால் அதை கொண்டுவந்து வீடில "டிக்சனரி" உதவியோடு வாசித்தேன் !

அந்த மாஸ்டர் 

                                                         "இதைவிட நல்ல கதை உள்ள புத்தகம் வேற ஒண்டு இருக்குது, அது இந்த நாவலின் ஒருவித தொடர்ச்சிபோல இருக்கும் அந்த நாவல் ,முதலில் இதைப் படியும் ,அதைப் பிறகு தாரன் " 

                                                                 என்றார்! " The Mayor of Casterbridge". கிடத்தட்ட ஒரு வருடமா இழுபட்டு இழுபட்டுதான் படித்து முடிக்க முடிந்தது, அதை வாசித்து முடித்து ,மாஸ்டர் சொன்ன அந்த அடுத்த புத்தகம் அவரிடம் வேண்டமுதல்,அவர் குடும்பத்தோடகனடாவிற்க்கு புலம் பெயர்ந்து போயிட்டார்!

18 நுற்றாண்டில் விக்டோரியன் சமுக அமைப்பு இங்கிலாந்தில் இருந்த போது எழுதப்பட்ட அந்தக் கதையில் ,ஒரு விசித்திர குணம் உள்ள இளம் மனிதன்,முன்னேற பணம் தேவைப்பட ,தன்னோட அழகான மனைவியையும்,பெண் குழந்தையும், காஞ்ச மாடு கம்பில விழுந்த மாதிரி , வருடக் கணகில கடலில் அலைந்த ஒரு "செயிலர்" என்ற கப்பலோடிக்கு விற்று, வித்து வந்த பணத்தில், பல விதங்களில் முயற்சித்து, ஒரு விதமாக முன்னேறிவிடுகிறார்   ,

                                               பணக்காரன் ஆகி, Casterbridge என்ற நகரத்துக்குகே Mayor என்கின்ற நகர பிதாவாக,பிரபுக்கள் வகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டு , தன்னோட பழைய ஆரம்ப வாழ்கையை ஏறக்குறைய திட்டமிட்டு மறைத்த நிலையில், 20 சொச்சம் வருடங்களின் பின், கப்பலோடிக்கு விற்ற மனைவியும்,பெண் குழந்தையும், Casterbridge நகரத்துக்கு மீண்டும் வர, நகர பிதாவாக, கவுரவமாக தற்போது இருக்கும் அந்த மனிதனின் ,உண்மை முகம் வெளியவர ,கதை சூடு பிடிக்கிறது !

அந்தக் கதைய சுருக்கிய எளிமையான பதிப்பில் படித்தபோது, கதை ஆதாரமாக விளங்கினாலும்,தோமஸ் ஹார்டி என்ற அந்த எழுத்தாளரின் எழுத்துநடையை ரசிப்பதுக்கு அதை என்றோ ஒருநாள் முழுமையான புத்தகமாகப் படிக்கவேண்டும் எண்டு இருந்தேன்....

ஒஸ்லோவில் உள்ள லைபிரேரியில் அந்தப் புத்தகத்தைப் மறுபடியும் பார்த்தபோதும்,படிக்க ஏனோ இண்டரெஸ்ட் வரவில்லை..சில வருடங்களின் முன் அந்த இங்கிலிஸ் மாஸ்டர் கனடாவில இறந்து விட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேன்! அவர் சொன்ன அந்த இரண்டாவது புத்தகம் என்னவாக இருக்கும் எண்டு பலமுறை ஜோசிப்பது. இப்படிதான் " இந்த நாவலின் ஒருவித தொடர்ச்சிபோல இருக்கும் அந்த நாவல் ," என்று மாஸ்டரே சொன்னமாதிரி வாழ்க்கையே ஒருவித தொடர்ச்சிபோல இருக்குது சிலநேரம்!.--

யாரிடம் கற்கிறோமோ அவரே ஆசிரியர். கற்றுக்கொடுப்பவரெல்லாம் ஆசிரியர் அல்ல என்பது போல எல்லோருக்கும் ஒரு புத்தகம் வாழ்நாள் முழுவதும் ஜோசிக்க வைக்கும் அல்லது அதன் பாதிப்பு உளவியல ரீதியா எங்கள் எண்ணங்களைப் பாதிக்கும்! 

                                                       நான் வாசித்த இந்தப் புத்தகம் அந்த இரண்டையும் என்னக்கு செய்தது .இந்த புத்தகம் ஏதோ முன்னேறிய ஒரு நாட்டில் படித்ததா நினைக்கவேண்டாம், போயும் போயும் யாழ்பாணத்தில எங்கள் கிராமத்து சனசமுகாநிலைய லைபெறேரியில் இது இருந்தது, அதை வாசிகசாலை எண்டும் சொல்லுவார்கள்!

                                                              தூங்கு மூஞ்சிகள் அரசியல்,ஊர் வம்பு, ஊர் விடுப்பு,கதைக்கும் இடமும் அதுதான்! அது போன்ற ஒரு அலங்கோல இடத்துக்கு அந்தப் புத்தகம் எப்படி வந்தது எண்டு இன்றுவரை தெரியாது!

                                                       எப்படியோ அதை கொண்டுவந்து டிக்சனரி உதவியுடன் வாசித்தேன்! நான் முழுமையாக உள்வாங்கிப் படித்த முதல் ஆங்கிலப் புத்தகம் அது. அதில் உள்ள பல கிரியேடிவ் வேர்ட்ஸ் சொற்களை பென்சிலால் குறித்தும் வைத்தேன்.

                                                அந்தப் புத்தகத்தின் கதை R .K நாராயணனின் "மால்குடி" போல அமரிக்காவில் ஓஹயோ மாநிலத்தில்,உள்ள வைன்ஸ்பேர்க் என்ற சின்னக் கிராமத்தில் வாழும் கற்பனை மனிதர்கள் பற்றியது! ஆனால் வாசிக்க உண்மை போலவே இருக்கும் படி கதை தொட்டுச்செல்லும் .

                                                உண்மையில் அந்த கதைப் பாத்திரங்கள் எல்லாரும் ஒருவித "மெண்டல் கேஸ் ",அது மேலெழுந்தவாரியா தெரியாது,கொஞ்சம் ஆழமா போகும்போது அப்படிதான் விளங்கும்!

                                                 எப்படி எங்களை சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் எதோ ஒரு கோணத்தில விசித்திரமா இருக்குரார்களோ அதே போல அவர்களும் இருக்குறார்கள்! முக்கியமா இந்தக் கதை எழுதியவர் தன்னை எழுத்தாளர் எண்டு சொல்லவில்ல, ஒரு "கதை சொல்லி " எண்டு சொல்லி அட்டகாசமா எழுத்தாளர் போல கதைய எழுதியுள்ளார்,

                                             கதையில வரும் மாந்தர்கள் எல்லாரும் ஒரு சிறு " டவுன் " இல வசிப்பதால் எதோ ஒரு விதத்தில தொடர்புபடுவார்கள், முரண்படுவார்கள்! முக்கியமா எலிசபெத் வில்லார்ட் என்னும் பணக்காரக் குடும்பத்தின், தலைமுறை எழுச்சியும்,வீழ்ச்சியும்தான் கதையின் கருப்பொருள்!

                                                   இந்தப் புத்தகம் வாசித்தபின் நான் நானாக இருந்ததில்லை! அவளவு பாதிப்பு ஏற்படுத்தியது ! நிறைய உளவியல் விசியன்களே கதையில் சொல்லாமல் சொல்லப்படும் !

                                                         முக்கியமா வாழைப்பழத்த உரிச்சு வாயில வைச்சமாதிரி ஸ்டீர்வூட் அன்டர்சன் அந்தக் கதைய சொல்லுவார் அதுதான் என்னை முடிவுவரை தலை கீழாக நின்றும் வாசிக்க வைத்தது. அந்தக் கதை சொல்லும் கவர்ச்சிகரமான ஸ்டைலின் பாதிப்பில் பிற்காலத்தில் நானே கதை எழுதவேண்டும் என்று நினைத்ததுண்டு .

                                                           அப்படிபட்ட அவர் இரண்டு நாவல்தான் எழுதியுள்ளார்! அதுக்குமேல ஏன் எழுதவில்லை எண்டு கேட்க 


                                          "இயல்பாக எழுத வேறு ஒண்டும் இல்லை, இனி "ரீல் "தான் விடவேண்டும்" 

                                                   எண்டு சொன்னார்! அப்படி சொல்வதுக்கே நிறையத் தில் வேண்டும் இல்லையா .

                                                     அமரிக்காவில் இந்த புத்தகத்துக்கு ரசிகர்மன்றமே இருக்குது. இந்தப் புத்தகம் 1995 இடப்பெயர்வில் யாழ்பாணத்தில் தொலைத்தேன், பின்னர் ஸ்வீடனில் தேடிவாசித்த போது"சப் " எண்டு ஊசிப்போன உளுந்துவடை போல இருந்தது,ஒருவித ஏமாற்றம் வந்து!

                                                     பல புத்தகங்கள் இப்படிதான் வயது போகப் போக சின்ன வயது ஆர்வம் குறைந்து சொதப்புது. ஹாபர் லீயின் "கில்லிங் எ மொகிங் பேட் "இந்த நுற்றாண்டின் சிறந்த புத்தகம் எண்டு அப்போது வாசித்தபோது நினைத்திருந்தேன் ,இப்ப அப்படி நினைப்பதில்லை! 


நோர்வேயில்,ஒஸ்லோவில், நான் வசிக்கும் பேட்டைக்கு அருகில், மாணவர்கள் தங்கி இருந்து படிக்கும் விடுதிகள் இருப்பதால்,எப்பவுமே ட்ரெயினில் வேலைக்கு உற்சாகம் இல்லாமல் போகும் போதும் , செத்துப்போய் வரும்போதும் நிறைய இளையவர்கள் ட்ரெயினில் அம்முமிக்கொண்டு நெருக்கி அடித்துக் கொண்டு, அருகருகே , இருக்கும் சந்தர்பங்கள் எப்பவுமே கிடைக்கும்

                                                             அப்படி ஒரு நாள் என் அருகில் வந்து இருந்த இளம் பெண் ,தன்னை பொஸ்னியா ,என்ற கிழக்கு ஐரோப்பிய அப்பா ,அம்மாவுக்கு பிறந்த ,இரண்டு வயதில் நோர்வே வந்த "....." என்ற பெயர் சொல்லி , என் அருகே வந்திருந்து

                                           " நீ எந்த நாடில் இருந்து வந்து இங்கே படிக்கிறாய் "

                                    எண்டு கேட்டாள் . நான் எங்கள் தாய்திருநாட்டின் பெயரைசொல்லி ,

                                                      "நான் ,படிக்கவில்லை ,.அரசியல் அகதியாக புலம் பெயர்ந்து இங்கே வசிக்கின்றேன்"  என்றேன் .அவள் ஆச்சரியமாகி

                                                      " உங்கள் நாடில் உள் நாட்டு யுத்தம் நடந்ததே , நான் ஒரு ஜெர்ணனளிஸ்ட் மாஸ்டர் டிகிரி படிக்கும் மாணவி" என்றாள்,

                                       உலகத்துப் பொய் எல்லாம் சொல்லி அரசியல் அகதி ஆனதை மறைத்து

                                                   "நாணும் ஒரு விதத்தில இங்க அரசியல் அகதி "

                               எண்டு சொல்லி அவளின் கையை பிடிச்சு ஹலோ சொன்னேன்.அவள்

                                                           " உங்கள் நாடட்டைப்ப்ற்றி ,லெனேர்ட் வொல்ப் எழுதிய "The Village in the Jungle" புத்தகம் எனக்கு எப்பவுமே பிடித்த புத்தகம்,ஒரு வெளிநாடுக்காரரின் பார்வையில் அந்தக் கதை சொல்லப்பட்டது, என்னோட மேசையில் எப்பவுமே இருக்கு,one of the best book ever written "

                                            எண்டு நீட்டி முழக்கினாள்.அதென்ன கதை என்று கேட்டேன்

                                         " ஒரு காட்டுப்புறக் கிராமத்தில் நடக்கும் ஒரு கொலை,,அதோடு அந்த கிராமத்தில் வசிக்கும் புத்த பிக்குவும் சம்பந்தப்படுவார் "

                                         " அப்படியா "

                                             " ஹ்ம்ம் ,,அதில எப்படி சிறிலங்கா மக்கள் அப்பவியாக ஒரு சம்பவத்துக்குள் பழிவாங்கபடுகிறார்கள் என்று எழுதி இருக்கிறார் "

                                            " சரி,,லேனாட் வுல்ப் ,அவர் பெயர் ஆங்கிலேயர் போல இருக்கே . எதுக்கு அவர் இலங்கை வந்தார் "

                                           " அட அட,,அவர் இலங்கையில் இங்கிலாந்து காலனி ஆட்சி செய்த போது கவனரா இருந்தார் "

                                                " ஹ்ம்ம்,,,அப்படியா,,"

                                         " உனக்கு வர்ஜினியா வுல்ப் யார் என்று தெரியுமா "

                                            " தெரியாதுப்பா "

                                                " கிழிஞ்சுது,,உலகப்புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்,,டுவேட்ஸ் த லைட் ஹவுஸ் என்ற இந்த நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த நாவலை எழுதிய பெண்மணி "

                                    " ஒ,,,அது எனக்குத் தெரியாதே "

                             " அவா லேண்ணார்ட் வுல்பின் மனைவி "

                               " ஹ்ம்ம்.."

                                " பாவம் அவா தற்கொலை செய்துகொண்டா "

                                      " அடக்கடவுளே "

                                      "நீ புத்தகம் படிபியா?"

                                               எண்டு கிழக்கு ஐரோப்பிய நீலக் கண்களால் கேட்டாள் ,நான்

                                  " கிசு கிசு மட்டும்தான் விரும்ப்பிப் படிப்பேன் "

                                எண்டு உண்மையை சொன்னேன் ,அவள் சிரி சிரி எண்டு சிரித்து

                                         " தெரியுமே ,எல்லா ஆம்பிளையளும் அதைத் தானே படிப்பார்கள் "

                                       என்றாள் .அவளைப் பார்க்க அநியாத்துக்கு அழகா பாரிஸ் ஹில்டன் மொடல் போல இருந்ததாள் ,

                                                 " நீ தான் பார்பி பொம்மை போல அழகா இருகிறாய், எதுக்கு சும்மா எதுக்கு ஒண்டுக்கும் உதவாத ஜர்னலிஸ்ட் வேலைக்கு படிக்கிறாய் ,பேசாம மொடலிங் செய்யலாமே ? "

                                              எண்டு அப்பாவியா கேட்டு சிரித்தேன். உண்மையில் அவள் அங்கங்கே பார்க்காதே பார்த்தாலே பத்தி விடும் போல அழகா இருந்தாள் .நான் பிசதியத்தில் அவள் கொஞ்சம் கோபமாகி

                                                    " என்னோட அப்பா ஜெரனலிஸ்ட்டாக இருந்தார், அரசாங்கத்தை விமர்சித்து ,உண்மையை எழுதியதால்,அவரை கண்ணைகட்டி கடத்திக்கொண்டு போய் ,சுட்டு தெருவோர சாக்டையில் எறிந்தார்கள் ,அப்ப எனக்கு 2 வயது,என்னையும் ,தம்பியையும் கூடிக்கொண்டு அம்மா நோர்வேயிட்கு அரசியல் அகதியாக வந்துவிட்டா "

                                             என்றாள் ,அதுக்குப் பிறகு அவளைப் பார்க்க அழகா தெரியவில்லை,பாவமாக இருந்தது! பெண் குழந்தைகளுக்கு எப்பவுமே அப்பாவைப் பிடிக்கும் என்பார்கள். தன் அப்பாவின் கொள்கையை ரெண்டு வயதில் அறிந்து கையில் எடுத்த அவளைப்பார்க்க பெருமையாக இருந்தது

                                                         இப்படிதான் சிலர் தங்கள் எதிர்கால படிப்பையும்,அதன்பின் வேலையையும் தேர்ந்தெடுப்பதில் இலட்ச்சியன்கள் இருக்கு ,

                                                   "நீ என்ன வேலை செய்கின்றாய் ?"

                                       என்றாள் , நான்

                                                 " பஞ்சம்புழைக்க சமையல்காரன் ஆக பல வருடம் வேலை செய்கின்றேன் "

                                              என்றேன். அவள்

                                                    "அந்தப் புத்தகம் உனக்கு நான் தாரன் ,வாசித்துவிட்டு திருப்பி தருவியா ?"

                                          என்றாள் , புத்தகம் படிக்க எனக்கு நேரம் இல்லை எண்டு உண்மைய சொல்லமால், இந்தப் புத்தகத்தை வைத்து இவளோட கொஞ்சநாள் கடலை போட ஜோசிதுப்போட்டு

                                             "கட்டாயம் , Leonard Woolf, எனக்கும் ரெம்ப்ப பிடித்த எழுத்தாளர் "

                                                            எண்டு பொய் சொன்னேன் .அவள் தான் வசிக்கும் அப்பர்ட்மெண்டுக்கு என்னை கூடிக்கொண்டுபோகும் போது ஜூலியா ராபர்ட்ஸ் போல வெட்டி வெட்டி அவள் நடப்பதைப் பார்க்க ,இன்னும் நிறைய புத்தகம் வேண்டிப்படிக்கலாம் போல இருந்திச்சு , அவளோட அபார்ட்மெண்டுக்கு அருகில் கொஞ்சம் தயங்கி ஜோசித்து, என்னை உள்ளுக்க அழைக்காமல்

                                               "இங்கேயே நில்லு,கையோட நான் புத்தகத்தை மேல போய் எடுத்துக்கொண்டு வாறன் "

                                             என்றாள். சொன்ன மாதிரியே கையோட எடுத்துக்கொண்டு தந்த புத்தகத்தை ,கையோடயே பத்திரமா கொண்டுவந்து, மேசையில சுழட்டி எறிஞ்சு போட்டு பல வாரங்கள் மறந்துபோய் விட்டேன்!

                                                  மறுபடியும் அவளை ட்ரெயினில் அண்மையில் சந்தித்த போது ஆர்வமாக வந்து

                                      " கதை எப்படி ",,என்று கேட்டாள் நான்

                                       "எந்தக் கதை எண்டு "

                                   திருப்பிக் கேட்டேன் ,அவள் தலைய சொரிஞ்சு

                                       " போச்சுடா ,அதுதான் , காடுக்குள்ள ஒரு கிராமம் !"

                                     எண்டு விழித்தாள் ,

                                         "ஓ ,அதுவா ,அது சூப்பரா போகுதே,"

                                                எண்டு பொய் சொல்லி

                                              " இந்த சமருக்கு கடலில் நீந்தப் போறான், அந்தக் கடலில டொல்பின் எல்லாம் வரும் , வாறியா ? "

                                                      என்றேன் . அவள் கண்கள் விரிய

                                           " வாவ் ,எனக்கு டால்பின் என்றால் உசிர் ,ஆனால் முன்னப் பின்ன தெரியதவர்களுடன் நீந்தப் போகக் கூடாது எண்டு அம்மா சொன்னவா,நீ அந்தப் புத்தகம் படித்து உன்னோட கருத்தை சொன்னா,சிலநேரம் உன்னை என்னோட ப்ரெண்ட் ஆக்கலாம் "

                                       " டொல்பின் பாட்டுப் பாடும் "

                                                    " அப்படியா ,,உண்மையாவா வாவ் சோ சுவிட் ,,எங்க சொல்லுறாய் சொங்க்ஸ்வான் ஏரியிலையா "

                                        " ஹ்ம்ம்,,அங்கேதான் "

                                                    " அங்கெ நான் வந்து இருக்குறேன்,,ப்ரெண்ட்ஸ் உடன் ரெண்டு மூன்று தரம்,,ஆனால் அங்கெ சும்மா மீனையே நான் கண்டதில்லையே "

                                                     " நீ எங்க போய்ப் பார்த்தாய் "

                                       " சுற்றிப் பாத்தேன்,,உண்மையாவா அது பாட்டுப் பாடும் "

                                                    " ஹ்ம்ம்,,உண்மையா பாட்டு இல்லை இசைஞானி இளையராஜா போல மூசிக் வேற கொம்போஸ் செய்யும் "

                                            " அது யாரு இசைஞானி இளையராஜா "

                                                             " அவர் என்னோட சித்தப்பா,,சும்மா சும்மா கேள்வி கேட்காமல்,,நான் சொல்லுறதை நம்பி வாறியா "

                                                 " எனக்கு டால்பின் என்றால் உசிர் ,ஆனால் முன்னப் பின்ன தெரியதவர்களுடன் நீந்தப் போகக் கூடாது எண்டு அம்மா சொன்னவா.."

                                            எண்டு சொல்லி என்னோட இலட்ச்சியத்துக்கு ஆப்பு வச்சிடாள் !

                                                     இனி என்ன செய்யிறது எண்டு போட்டு இப்ப அந்தப் புத்தகத்தை நேரம் கிடைக்கும் போது படிக்கிறன் ! ..அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி போஸ்டிங் நாளைக்கு எழுதுறன் மக்காள் ஓகே யா?


யாழ்பாணத்தில இருந்து கவிதை எழுதும் தம்பி "கிரி ஷந்த் ".அண்மையில் ஒரு குதிரைப்படம் போட்டு ,அதைப் பார்க்க "குல்சாரி " நினைவு வருவதாக எழுதி இருந்தார்.எனக்கு அதைப்பார்க்க ,"குல்சாரி "நாவல் முழுவதுமே நினைவு வந்தது ,யாழ்பாணத்தில படித்த பல நாவல்கள் நினைவு இல்லை,ஏனோ தெரியவில்லை எல்லாம் மறந்தும் "குல்சாரி "யை மறக்கமுடியவில்லை!

                                                       "குல்சாரி " சிங்கிஸ் ஜமைதேவ் என்ற கிர்கிஸ்கி ஸ்தான் எழுத்தாளர் கசாக் மொழியில் " சோவியத் யூணின் ருசியா " காலத்தில் எழுதிய நாவல் ,கொஞ்சம் கொமிநிஸ்ட் நாவல்,ஆனால் "குல்சாரி " என்ற அந்த குதிரையின் கதை நெஞ்சைப்பிழியும் ! தானபாய் என்ற ஏழை விவசாயியின் மாட்டு தொழுவத்தில் பிறந்த "குல்சாரி " என்ற குதிரை,பிறந்தவுடன சிவப்பா செந்நிற குவளை மலர்கள் போல இருந்ததால் அதுக்கு "குல்சாரி " என்று பெயர்வைத்தார் தானபாய் , 

                                                    அப்புறம் "குல்சாரி " வளர வளர ,தானாபாயின் வாழ்க்கை கதையும் அதோட சேர்ந்து வளருது,அப்படிதான் சிங்கிஸ் ஜமைதேவ் அந்த நாவலை எழுதினார்,"குல்சாரி " கசாகிஸ்தான்" ஸ்டிப்பி " வெளிகளில் பாய்ந்து பாய்ந்து நடைபழகும் அழகை ஒரு கவிதை போல எழுதி இருந்தார், அந்த தானபாய் என்ற ஏழை விவசாயி,ஏகப்பட்ட " பிக்கல் பிடுங்களுகுப் " பிறகு காதலித்தது, அகால வேளையில கலியாணம் கட்டியது, கட்டி கொஞ்சநாளில் யுத்தத்துக்கு போனது ,இப்படி யுத்தத்தின் கொடூர முகத்தை ,முகத்தில அறிஞ்சமாதிரி சிங்கிஸ் ஜமைதேவ் சொல்லி இருக்கிறார் ..

                                                                           தானபாயின் ஒரே உயிரான அந்த "குல்சாரி ",அவர்சொல்லும் வாழ்வின் அபத்தங்கள் எல்லாத்தையும் பொறுமையா கேட்டுக்கொண்டு இருக்கும் "குல்சாரி "அசந்துதன்னும் அதுக்கு ஒண்டுமே பதில் சொல்லாது ! இந்த நாவல் "குல்சாரி " இறப்பதோட முடிகிற அந்த கடைசி அத்தியாயம் வாசிக்க முடியாமல் பலர் கண்ணீர் விட்டு அழுதார்களாம் என்று நான் சந்தித்த ஒரு இலக்கிய ஆர்வலர் சொன்னார்,அப்படி நெஞ்சைப்பிழியும் கதை !

                                                                 என்னோட முன்னாள் ஸ்வீடிஷ் மனைவி இரண்டு "இஸ்லாண்டிக் "குதிரை வளர்த்தா, அவளையும் சேர்த்து 3 குதிரைகளை கட்டிஆளவேண்டிய நிலையில நான் திண்டாடினாலும் ,"இஸ்லாண்டிக் "குதிரைல ஒன்று சிவப்பா இருக்க நான் அதை" குல்சாரி " என்று கூப்பிடுவேன் ,அதுவும் ரெம்ப சினேகமா என் அருகில் வந்து முகத்தை கொடுக்கும் தடவசொல்லி!........யாருக்கு தெரியும் போன பிறப்பில அதுதான் குல்சாரியோ எண்டு!

                                                                              

Saturday, 1 July 2017

ஆத்மா.........

புள்ளி வைத்த மாதிரி
அவள்
பேசிக்கொண்டிருந்தாள்
கோடுகள் போல வரைந்து 
நீள் சதுரங்களில் 
புரிய முயற்சித்த கணம்
வட்டங்கள் வடிவாகியது
காற்று
முந்தானையை
வேண்டுமென்றே அசைக்க
முகடுகளை
விழித்துப் பார்த்தேன்
நிபந்தனைகளற்ற காதல்
உன் கவிதைகளில்
மட்டுமே என்றவள்
எகிறிய போது
நானே மண்புழு போலச்
சுருங்கிப் போனேன்
புரிந்து கொள்ள
என் மூளையைத் தேட
அது என்னைவிட்டுப்
பத்தடி தள்ளியே நின்றது
அவள் ஹோ என்று சிரித்தாள்
அது
பின்முதுகில் சொறி வரும் நேரம்
விளக்குமாறின்
அடிக்கட்டையை வைச்சு
உரஞ்சினமாதிரி இருந்தது
பொறுமை இழந்து
அடக்கிவாசி
அடிவேன்டியே சாகப்போறாய் என்றது
ஆத்மா

....................................................................................
கடல்
எல்லாத்தையும்
விழுங்கிக்கொண்டிருந்த
மிகப்பெரிய வானத்தில்
உனக்கு
பக்கபலமாகப் பறவைகள்
பாடுவது
போதுமாய் இருந்தது
ஒரேயொரு மெளனத்தை
மொழிபெயர்க்க
நீ வள வள என்று
பேசிமுடித்த போதும்
என் குதிக் கால்களை
உரசிக்கொண்டு
நிலக்கடலக் கச்சான் விக்கும்
சிறுவனின்
இயலாமையில் ஓட்டிக்கொன்டிருந்தேன்
உன் நேரிய
வளைவுகள்
அதன் நுழைவுகள்
ஈரமான போது
பின் புறமே
அதிசயமாக இருந்தது
கொஞ்சச் தண்ணி விட்டு
இறுக்கிப் பிழிந்த வாசத்தில்
நான் தேடிய
நெருக்க உறவு
விகசித்துவிட
கோபத்தைக் காட்டவும்
கோபத்தை குறைக்கவும்.
இதுவல்ல நேரமென்றது
ஆத்மா.

.................................................................................
ஆயுதங்களை எறிந்த
அவமானத்தில் 
தலையைத் 
தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு 
மண்டியிட்டான்
முற்றுகையிட்டவர்களின்
அந்நிய வார்த்தைகள்
முள்ளந்தண்டில் மான நரம்பைக்
குத்தியெடுத்தன
விடுதலையை
எந்தவிதத்திலும் ஏளனப்படுத்த
அப்போதும் அவன்
நினைத்திருக்கவில்லை
ஒரு அதிகாரி
.........என்று சத்தமாகக் கத்தினான்
கேட்டு ரசித்த சிப்பாய்கள்
வாய் விட்டுச் சிரித்தனர்
இப்பொழுது
கள்ளிக்காட்டுத்
தேவர்மகன் கவிஞ்சன்
காவியப் பரணி பாடவருகிறார்
விடுபட்ட வரலாற்றின்
காலத்தில் பயனித்தவனே
நமக்கெதுக்கென்று
சத்தமில்லாமலிருக்கிறான்
மனதின் ஆற்றாமையை
எழுதினால்
பரவாயில்லை
மூலையில் தள்ளி ஒதுக்கி
வாழ்வைத் தொலைத்தவர்கள்
வாசிப்பார்கள்
அல்லது
எழுதியே அவன் போன்றவர்களைச்
சாகடிக்காமல்
குப்பிகளில் அடைத்த
பொட்டாசியம் பெரிசையனைட்
இன்னொரு முறை கொடுங்கள்
வேண்டிக் கடிச்சுச் சாகட்டும்
என்கிறது
ஆத்மா.

...............................................................................
எவ்வித
ஆடம்பரமுமின்றி 
இயற்றப்படும்
இயற்கையில்
நாதமான  கடவுளின் 
ஆதாரமான சான்றுகள்....
ஓடிக்கொண்டிருக்கும்
கால நேரம்
 சின்னக் கீற்றாக
அமைதியின்
ஆன்மாவில்
 பிரித்தெடுக்கிறது
பிரபஞ்ச  ஞாபகங்களை.....
படைப்பின்
புதிரை விடுவிக்க
அனைத்து விதமாகவும்
நம்பிக்கை கொடுக்கும்
விஞ்ஞான விளக்கங்களிலும்
தோற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்.....
அந்த
இருப்பின்
பெருவெளியில்
 இல்லாமையின்
அர்த்தங்கள்
வெறும் இயலாமையின்
மனப்பதிவுகள்......
இப்பவும்
கேள்வி வடிவில்  எதிர்கொள்ள
அனைத்தும்  இருக்கிறது
விடைகளின் வடிவில்
சிறிதுதான் எஞ்சி இருக்கிறது
ஆத்மாவின் பதில்கள் .... 

...................................................................
மிக மிகப் பழைய
கவிஞன்
பெருமைகளைத் தூசு தட்ட
நேற்றுக்காலையே
எழுதிவிடத் தளம் கிடைத்த
புதியவன்
புல்லின் நுனுனியில்
ஊசலாடும்
பனித் துளியை விசாரிக்கிறான்
கவிதைகளின்
மயக்கத்தைக் கெடுக்க
சப்தமிட்டு நடக்காதீர்கள்
இங்கேதான் என்னருமை
வார்த்தைகள்
இளைப்பாறிக்கொண்டிருக்கிறனவென்று
ரெண்டு பேருமே
விலாவாரியாக முடித்திருக்கலாம்
திருப்தியற்று
பிரபஞ்சப் பேரழகிகளை
இருவருமே சளைக்காமல்
போட்டிபோட்டு
வர்ணித்த கவிதைமொழியின்
கல்லறை வாசகம் தான்
என்னைக் குழப்பியது
உலகத்தின்
மீட்சியற்ற அழகிங்கே
உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறதென்ற
வரைந்து விட்டார்கள்
போனாப்போகுது
இரண்டு இதயங்கள்
சமாந்தராகப் பயணிக்காட்டியும்
நல்ல வேளை இவள்
பிணமானாள்
என்றுசொல்லவில்லை என்கிறது
எனக்கு எப்பவுமே
விசுவாஷம் காட்டும்
ஆத்மா.


..................................................................................

பார்வையொன்றே 
பரலோகமென்று 
அதிகமாக ஏற்றி வைத்த
கற்பனையில்
வர்ண அலைகளை
விரித்து விட்டாள்
மறைத்துக் கசக்கிக் கொடுத்த
சின்னக் கடிதத்தில்
மடித்துக் கொடுத்த
பெரிய பதில் மடலில்
உன்
ஸ்பரிசமே
சொர்க்கத்துக்குப் போகும்
குறுக்கு வழியென்று
பொய்களுக்குப்
பொன் தடவினான்
ஒப்பனைகள் தேவையற்ற
ஒரு நாள்
சங்கடங்களின்றி
உண்மைகளை
ஒவ்வொன்றாக எடுத்து
சந்தேகங்களை
நேராகவே மோதவிட்டு
இரங்கிப் பார்த்தாள்
அன்று
சிரிக்க மறந்து
மூக்கைச் சிந்திக்கொண்டு
அவள்
மரங்கொத்தி[ப் பறவையைப்
பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்
அவனோ
கைபொத்திப் கொட்டாவிட்டு
வானத்தின் எல்லைகளைத்
தேடிக்கொண்டிருந்தான்
பிறகு
கரையோரம்
காற்றுக் கைவீசி நடக்க
நாணல் அசைந்தது
தாளம் பூ மணந்தது
முகில் இருண்டது
மழை தும்மியது
இப்பெல்லாம்
ஏதோவொரு கோவில் மணி
யாரோவொரு கடவுளை அழைக்க
காரணங்கள்
எதுவும் சொல்லாமல்
இன்னமும்
ரகசியமாகக் காத்திருக்கிறது
ஆத்மா  !


...................................................

நேசிப்பின்
முறைமையின் மீதே
கவலையை உண்டாக்குகிறது
விலைகளில் உயர்ந்த
பரிசுகள் தேடும்
காதலர் தினம்

பணத்தின்
பெறுமதியைக் கூட்டி
நாதியற்று போன
சமூகத்தினை காட்டும்
கண்ணாடிகள்
பரிசுகெட்ட
அலங்கார அங்காடிகள்

பொறுமை நிறைந்த
வெள்ளை நகரத்தில்
வெப்பச்சலனத்தை காட்டுகிறது
கடைகளின்
காட்சிப்படுத்தலில்
உருவேற்றிய அலங்காரங்கள்

விவாதங்களால்
வடிவமைக்கப்படும்
சுதந்திரத்தின்
சுத்தமான சுவாசக்காற்றை
போனாப்போகுதென்று
ஒரேயொரு வாரம்
சுவாசிக்கலாம்
காதலர்கள்

பிழைக்கத் தெரியாத
உறவுகளை
வலன்டைன் பாதிரி
நம்பிக்கையில் வரவாக்கி
மனதோடு பேச வைத்து
எழுத வைத்த
மந்திரக்காரர் என்கிறது
ஆத்மா.

.........................................................................
ஈரமான
முத்தங்கள் காய்ந்து
பூங்கொத்துக்கள் வாடிவிடும்
இன்றிரவுக்குள்
கொடுத்துவைத்த
வாக்குறுதிகள் எல்லாவற்றையும்
நிறைவேற்றிவிடுங்கள்
முடிந்தால்
எதிர்பார்ப்புக்கள்
சூழ்ந்துள்ள உறவுகள்
எதிர்காலம்முழுவதும்
மாங்கல்யத்துக்கு மட்டுமென்றே
உரிமைகோரிவிடுங்கள்
நாளை
யாழிசை மீட்டி
மதுக்கிண்ணங்களில்
மீறல்கள்
தேன் வழியும் பொழுதுகளில்
காமம் தலைக்கேறி
யாதார்த்தத்தை
நினைக்க நேரமிருக்காது
நாளை மறுநாள்
இன்னொரு
மகத்துவங்களற்ற
இயல்பு நாளாக வர
உங்களுக்காகவே
எழுதி முடிக்கப்பட்ட
எல்லாக்
கவிதைகளில் இருந்தும்
ஊடலின் அவஸ்தைகள்
சாயம் கழண்டு விட
கேவலப்படுத்தப்பட்ட
வார்த்தைகள்
மவுனமாக
அடுத்த வருடத்துக்கு
அசைபோட்டுக்கொண்டிருக்கும்

ஆத்மா .

........................................................................
நேற்றுத்
தலைக்கேறிய பித்தம்
ஆட்டம்போட்டு
நேற்றிரவே இறங்கிவிட்டது
பழிவாங்கும்
உன் மவுனமும்
விழித்துப் பார்த்திருந்து
இதயத்தை
இறுக்கிப்பிடித்து வைத்திருந்த
பிடிவாதமும்
என் அறியாமையை விழுத்தி
பாதங்களில் மண்டியிட்ட
மன்னிப்பில்
உன் மனதை உடைத்திருக்கலாம்
மனம் வேறு
அதன் தத்துவம் புரியாத
உடம்பு வேரென்பதையே
ஒரு மனவெளிப் பொழுதின்
விவாத சுழற்சிக்குள்
நிறுவித்தள்ளிவிட்டாய்
நீதான்டி எப்பவுமே வேணுமென்றேன்
அதுக்காக
வாழ்நாள் முழுவதையும்
சமாதானமாக
ஒதுக்கியே வைத்து விடு
அதி முக்கியமாக
அற்பமான
விரசங்களுக்காய்
அன்பின் பலத்தை
ஒருநாளும்
அசைத்துப் பார்க்காதே
என்கிறது அனுபவப்பட்ட
ஆத்மா.


.............................................................
தொண்டைக்குழியில்
சேமித்து வைத்த
விசமேறிய
சொற்களுக்குச்
சாவு வருகுதில்லை
அவை
கண்ணின்
இடுக்குகளில் சிக்கியிருக்கும்
கண்ணீரின்
ஊற்றை கிழித்து
கொப்பளிக்கும்
அவ்வளவு
கொடுமை தர
விரைவான வலியில்லாத
மரணம் வரப்போகும்
கடைசிக் காலத்துக்குப்
போதிமரம்
நட்டு வைக்கிறேனென்று
சாமர்த்தியமாகவே
நடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
உன்
ஆதிக்கத்தை
நிலைநாட்டும் குறியீடு
உன்னிருப்பு
ஞான உதயத்தைத்
தேடிக் கடப்பதில்
நீ மட்டும் விதிவிலக்கல்ல
என்று முடித்தது
ஆத்மா.


......................................................................

Sunday, 25 June 2017

காதல்............!


கருங்கல்வெட்டில்

பனை  ஓலைச் சுவடிகளில்  
எழுத்தாணி மைபூசிக் காகிதத்தில்,
தேடி  வடித்துவைத்த 

ஆழமுள்ள
அழியாக்  காவியங்களை விடவும்,
நிமிடங்களில் அழிந்தாலும்
வெண்கடல்க்கரை மணலில்  

விரல்மொண்டு  நீ  கிறுக்கிய
நிஜமான
இரண்டு கோணல்வரி

என் 
இதயக் கணனியைத் 
திறக்க வைத்த 
கடவுச்சொல்,
என்னைப்பொருத்தவரை

அதுவே
எப்போதுமேயெனக்கு

விலைமதிப்பற்ற 
காலமில்லாக்  கவிதை!
..........................................................
ஒரு புள்ளியில்
உன் கடைசி
வார்த்தையோட
இதுவரை எல்லாருமே 
எழுதிக் கவிழ்த 
காதல் மொழி
மவுனமானது,
கடைசிப் பார்வையோட
கண் இருட்டாக
கடைசி இஸ்பரிசதோட
உணர்ச்சி
இழந்துபோனது,
வாசல்ப் படி இல்லாத
வீட்டில்
வசிக்கும் படி
வட்டம் கீறிப்போட்டு
வாழ்கைக்கு
வரவேற்புரை குடுக்கின்றாய்..
இதுக்குப் பிறகும்
நான் விட்ட இடத்திலேயே
இன்னும்
நீயும் தேடிக்கொண்டிருப்பாய்
என்பதை
இன்னும்
நம்பிக்கொண்டிருக்க
இன்னும்
ஒரு வாழ்க்கை
முழுவதுமே
தேவை என்பதை
நிரூபித்து விட்டாயேடி!!!

............................................................................
உன்
நினைவுகள் 
கண்ட கனவுக்கும், 
என் 
கனவுகள் கண்ட 
நினைவுக்கும்,

டை
யி
ல்
ஒருநாள்
திட்டமிட்டபடியே
சண்டை வந்தது!
மவுனம் ஆர்ப்பரித்து
பொறுப்பில்லாமல்
கட்டவிழ்ந்து
கலவரப்பட்டு ,
கடைசியில்
உன் கனவுகள்
வென்றபோது
நீ அழுதாய்,
என் நினைவுகள்
தோற்றபோது
நான் சிரித்தேன்,
எப்போதும் போல
பொறுப்போடு
மனசாட்சி
மறுபடியும் மவுனமானது ..

.....................................................................
உன்னோடு
நானாகி, 
என்னோடு 
நீயாகி, 
ஒற்றுமையில், 
கொடுத்து,
வாங்கத்,
தெரியாமல்
சில்லறைத்தனமாய்
சிதைக்கப்பட்ட
சின்ன சின்ன
சந்தோஷங்கள்,
வேற்றுமையின்,
பிரிவின் வதையில்
ஒவ்வொருமுறையும்
கனமான
ஏதோவொன்றை
கற்றுகொடுக்கிறது!

................................................................................
வரட்டுக்
கவுரவத்துக்கு
வக்காளத்து வாங்கி,
நினைவுகளை
நிப்பாட்டி வைக்க 
ஒரு கிழமை (அ)கால அவகாசம்!
வேறு வழியின்றி,
கனவுகளைக்
கழட்டி வைத்து
உனக்கும் - எனக்கும்
இடையே
அநாதையான அந்த
நினைவுகளே
சொல்லுதடி ,
"காலமே இல்லாதா
ஒரு காலத்திலும்
தளும்பாமல்
தாக்குப் பிடிக்குமாம்
உண்மைக் காதல் "!

...........................................................................
காணாமல்போன 
என் பெயரைக் 
கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்க 
அதுவுன் இதயவாசலில் 
தலைகீழா 
தொங்கிகொண்டிருந்தது !
கொஞ்சம் உற்றுப்பார்க்க
அது
ஊஞ்சலாடிக்கொண்டிருந்தது!
வாசலுக்கு
அந்தப்பக்கம்
ஒய்யாரமானின்று
விதி வில்லங்கமாக சிரிக்க,
இந்தப்பக்கம்
ஒதுங்கியிருந்து
அறிவு அலங்கோலமாக அழ,
நடுவில
அசந்தபாட்டுக்கு
அனுபவம்
அமுங்கிப்போய் இருக்க,
கனவழிந்து விழித்தெழுந்து
கடைசியில்
"காதலில்விழுந்து காணாமல்போனவர் "
பட்டியலில்
என்பெயரையும் கண்டுபிடித்தேன்....!
.........................................................................................

வார்த்தையில்லாத 
ஒரு 
மொழியில் பேச,
குரல் இல்லாமலே 
சங்கீதம் பாட,
சம்பவங்களே இல்லாமல்
ஒரு
கதை எழுத ,
உணர்ச்சி இல்லாமலே
ஒரு
கவிதை இயற்ற ,
தூக்கம் வராமலே
கனவு காண ,
சிறகில்லாமலே
ஒரு
பறவையால் பறக்க ,
இதயம் இல்லாமலே
நினைக்க ,
இதெல்லாம்
முடியும் என்றால்.....
உனக்கும்
எனக்கும்
பிரியமில்லாத
அந்தப் பிரிவும் சாத்தியமே!

....................................................................
பார்த்தவரை
படம் வரைந்து 
நினைத்திருந்தேன்
முகம் தான் 
மறக்கமுடியவில்லை என்று ,
கேட்ட வரை
இன்று முதல்
தெரிகிறது
குரலும் கூட
கேட்காமல்
இருக்கமுடியவில்லை என்று ,
நேற்று வரையாகிலும்
நீ  நடந்த பாதச்சுவடுகள்
இன்றைக்கும்
கடல் மணலில்
காத்திருக்க
வேண்டுமாமென்று
அலைக்கும் கரைக்கும் சண்டை
இதையெல்லாம்
எழுதிக்கொண்டு
இப்படியே போனால்
மறப்பதுக்கு
இறப்புக் கூட
உதவாது போல  இருக்குதடி!

................................................................................
பகலில் 
கறுப்பு தார் ரோடில
சிவப்பு நிற அடையாளத்தைக்
காணும் போதெல்லாம்
நினைவு வருகுது,
தடயம் இல்லாமல்
ஒரு இரவில்
காணமல்போன
சின்னப் பூனைக்குட்டியும், 

நிறைவான கனவுகளை 
நிராகரித்துவிட்டுப் போன 
உன்  
பயிற்ரம்பூவிலும்  மென்மையான
வளர்பிறை நெற்றியிலிருக்கும்   
சின்னதான 
சிவப்புநிற சாந்துப்பொட்டும் !
...............................................................................
கடற்கரை மணலில்
என்
பெயரெழுதிக் 
காதல் சொன்னவளே,
பயமா இருக்குதடி
எந்த நிமிடத்திலும்
ஒரு 

அலை வரலாம்!
.............................................................................
உன்னை  நானோ,
என்னை நீயோ இப்பிறப்பில்
தற்செயலாகவும்
சந்திக்கப் போவதில்லை, 
அப்படி இருக்க ,
மொழியிருந்தும்
வசனம் பேசாமல்,
விழியிருந்தும்
திரும்பிப் பார்க்காமல் ,
மனமிருந்தும் சேர்த்து வைக்க
இடமில்லாமல்,
வெட்கத்தை
விட்டுச் சொன்னால்
நினைவிருந்தும்
கனவில்லாமல்,
அப்புறம்
எப்படி,
முழங்கினால்
மழை பெய்தும் ,
நெருப்பிருந்தால்
புகை கிளம்பியுமாக வேண்டுமென்று
அடித்துச் சொல்லுகிறாய் ?

....................................................................................
என்னை நினைத்து
நீ என்ன எழுதினாலும் 
அதில் எப்பவுமே 
ஒரு 
தரம் இருக்கு என்கின்றாய்
எத்தனை தரம் தூக்கம் இழந்து,
எத்தனை தரம் உணவை மறந்து,
எத்தனை தரம் மதி கலங்கி,
எத்தனை தரம் விழி பிதுங்கி,
எத்தனை தரம் சாகத் துணிந்து,
தன்னளவில் தரம் கெட்டு
அவையனதையும்
அவன் எழுதியிருப்பான்
என்பதை அறியாமல்!

............................................................................
சந்திக்காமலே
இருக்கும் 
வார்த்தைகளுடன் 
மவுனம் 
சண்டை போட்டு,
சொல்லாமல் சொல்லி,
சிந்திக்காமலே
வருவது
கவிதை
ஒன்றுதான் எனக்
கடைசி வரை
நினைத்திருந்தேன்,
தற்செயலாக
கடற்கரையில்
உன்னையும்
உன்
காதலையும்
சந்திக்கும் வரை!
..............................................................................

முகமற்ற மனிதருக்கு
எழுதிய
முகவரியில்லாக் 
கடிதம் போல,
காணமல்போய்
திரும்பிவந்து,
தொலைபேசி
சற்று தாமதித்து
அலைபபேசியதுக்காக
"இனிக் கதைக்கவேமாட்டேன் "
என்கின்றாய்,
ஒரு நிமிடம் உன்னை
அசந்து மறந்தாலும்
சொந்த மனசாட்ச்சியிடமே

மன்னிப்புக் கேட்பவனிடம்!.
.....................................................................
இதுவரை எழுதப்படாத
ஒரு கவிதைபோல
இதுவும் 
ஒரு 
அறியப்படாமலே அநாதையான 
கவிதையா தெரியாது,
ஒருசமயம்
கவிதையாக இருந்தால்,
காதோடு வார்த்தைகளும்
மனதோடு நினைவுகளும்
விழியோடு கனவுகளும்
அழிவதற்கு முன்
இதை எழுதவைத்த
அந்த 

யாரோ ஒருவரோட
கவிதையாகவும்
இருக்கலாம் .......!

.....................................................................
போகிற போக்கில
சிரித்துக்கொண்டே
"முடிவெடுக்க 
இன்னும் 
மூன்று இதயம் வேண்டும்" என்கிறாய்
இருந்த 
ஒரு 
இதயத்தையே
தொலைத்துவிட்டு
அது 

தொலைந்த இடத்தைத்
தேடுபவனிடம்!

............................................................................
கறுப்பு வெள்ளையில
கண்ணா பின்னாவெண்டு
வந்த
கனவுகளே,
காதல் வந்தபின் 
சுய கட்டுப்பாட்டில்,(!)
கவுரமா,
கண்ணியமா,
கலர் கலரா வேற
வருகுதேடி!.

........................................................................
சிறுகச் சிறுக 
சிக்கனமாய் 
சேமித்து 
வைராக்கியமாய் 
வேண்டிய 
வைரம் பதித்த
மோதிரத்தை
வாய் நிறையப்
புன்னகைத்து...
நளினமாக
நெளிந்து
வானவில்லாய்
வளைந்து
பனிபோலக்
குழைந்து
உலக மகா
அதிசயமாக்கி
பெருமையாகக் காட்டி...
"அழகா இருக்கு ,
இல்லையா ?"
என்கிறாய்
விலைமதிப்பற்ற
உன் விரல்களை
மட்டும்
உயிருக்கு உயிராய்
அளவுக்கு அதிகமாக
நேசிப்பவனிடம்!

............................................................................
சொல்வதையெல்லாம்
கேட்டுக்கொண்டு
காது வெளியே இருக்கிறது,
நடப்பதெல்லாம்
பார்த்துக்கொண்டு
கண்கள் அது பாட்டுக்கு ,
பதில் சொல்ல மட்டும் திறக்க
வாய் இருந்தும்,
திசை மாறி வழி மாறி
அலை பாயும் மனம் எங்கும் ,
கேட்பதற்கும் ,
சொல்வதுக்கும்
யாருமில்லாமல்
காதல் மட்டும் இன்னும்
இதயத்தின்
உள்ளே இருக்கிறது!.
................................................................
ஆரம்பதில்
ஆர்வமில்லாமல் பார்க்க 
சுமாராகத் தெரிந்தாள்!
அப்புறம்
போனாப் போகுதெண்டு பார்க்க 
அழகா தெரிந்தாள்!
பின்னர்
கொஞ்சம் வடிவாப் பார்க்க
வண்ணமாகத் தெரிந்தாள்!
ஒரு கட்டத்தில்
கவனித்துப் பார்க்க
காதலாய்த் தெரிந்தாள் !
கடைசியில்
காதலே வந்த பின்னர்
கண்ணை மூடிக்கொண்டு
நினைக்கவே
பேரழகியா தெரிகிறாளே!!!

........................................................................................
யாருமே எழுதாத  
ஒரு கவிதையெழுத, 
கண்ணா பின்னாவென்று கிறுக்கி,
வார்த்தைகளை வளைத்து ,
மொழிக்கு வலி கொடுத்து,
உவமைகளை உதறவைத்து,
படிமங்களைப் பதறவைத்து ,
சிலேடைகளை சிரிக்கவைத்து,
இலக்கணத்தை இளிக்கவைத்து,
தோல்வியிடமே தோற்றபின்னும் ,
ஒத்துக்கொள்ளவே
மனம் வருகுதில்லையடி,
இந்த உலகத்தில
எழுதவே முடியாத
ஒரு கவிதையே
நீ 

ஒருத்தி மட்டும்தான் என்று!.
...........................................................................
கடவுளே!!!!!!!
அதிகபட்சம் 
உன் நடைபாதைகளில்   மிதிபடும் 
இந்தச் செருப்பாக 
என்னைப்
படைத்திருக்கலாம்,
அப்படியாவது
உன்
தடயங்களைச் சேகரிக்கும் 

கால்களைச் சந்திக்கவொரு
சந்தர்பம்
கிடைத்திருக்குமே!

...............................................................................
வெட்கம் இல்லாமல்
இளகி வழிந்து
கூனிக் குறுகி
குனிஞ்சு வளைஞ்சு,
விழுந்து கும்பிட்டு 
விட்டுக்கொடுத்து,
ஒவ்வொறு முறை
தோற்றுப் போயும் ,
அவளேதான் வேண்டுமென்று அடம் பிடிக்குறாயே,
வெட்கமாக இல்லையா ?
இப்படிக்கு
என்றென்றும் ரோசமுள்ள
- இதயம் -

........................................................
பனை 
வடலிப் பாதை,
தென்னை
மரத் தோப்பு ,
பச்சை வயல் வரம்பு ,
தரவைக் கடல் வெளி ,
தாமரைக் குளத்தடி ,
ஆலமர அரசமரத்தடி ,
பூவரசமரக் குச்சு ஒழுங்கை,
கோவில் திரு விழா,
திருவெம்பா பயனை ,
சனிக்கிழமை ரியூடரி ,
இல்ல விளையாட்டுப் போட்டி ,
இதில்
ஏதோ ஒன்றில்
சொல்லத் துணிவில்லாமல் ,
மவுனமாகிப்போன
காதல்,
கனவிலையும்,
நினைவிலையும் மட்டும்
இன்னுமின்னும்  

காதலிக்கப்படுகிறது.......



                                             .............. 2013 இல் முகநூலில் ..............